âdemin kizlarindan biri

(...) Şair, epik şiiri, modern zamanların şiiri ve imgelemiyle kesiştirip bir üst düzleme taşıma çabasında. Bu şiirin kaynaklarında inanılmaz bir çeşitlilik var. Bu çeşitlilik, şairi yer yer şiirin yapısal disiplininden uzaklaştırıyor. Bunu bilinçli mi yapıyor, yoksa yoğun öykülemeciliğin kaçınılmaz sonucu mu, kestiremiyor okur. Ama, aynı oranda başka bir çekicilik bu şiirde devreye giriyor. Merkez ve çevre'nin argoya kadar uzanabilen dilsel duyarlılığıyla, Türkçede bile nadir kullanılan Farsça, Arapça sözcüklerin kesiştiği noktada, inanılmaz bir zenginlik öne çıkıyor. Sözcük çeşitliliği ve yoğun öykülemecilik, yer yer dize yapısında, ses uyumunda bir sıkıntıya yol açabiliyor. Epik şiir geleneği kadar, ikinci Yeni şiirinin dilsel bozgunculuğunun, yarattığı imgelerin doğurduğu yalnızlaşma ve yabancılaşmanın açık esintileriyle karşılaşılıyor. Kurgu, bu şiirde öncelikli belirleyiciliğe sahip. Ama, bu kurgunun içinden çıkan, doğaçlamayı andıran bir savrukluk hali, üçüncü kitabı Sert Geçecek Bu Kış’a kadar devam ediyor.

İklimi ve coğrafyası, hatta yüzölçümü çok geniş bir şiir bu. Konuşma diline yer yer korkmadan yaklaşabiliyor. Şiirinde tarih ve mitolojiye yaptığı sayısız göndermeler var. Öykülemeciliği, onu şiirinde didaktik bir dile kaydırabildiği gibi, ciddi yapı arayışlarıyla da okuru baş başa bırakabiliyor.

Etkili, büyülü, günübirlik duyarlılıklara sıkça değen, aynı oranda da mitolojiyi belleğine yerleştirme çabasında bir şairin şiiri belirginleşen. Çok ilginçtir ki, gelenek kökenli, yenilikçi açılımı deneyen, sorgulayan; hatta bunu bazen post-modern bir tavırla da zenginleştirebilen, örneğine bugün hiç rastlanmayan bir şiir arayışının içinde Ünal. İslami referansları kültürel kaynaklı. İlginç bir ben arayışının peşinde. Farklı okumalarla ayıklanmaya da elverişli şiirleri var. Ama, Ünal'ın bu kültürel, şiirsel birikiminin ürettiği kargaşa, belki de bu şiirin gizi. Evet, ilk kitabı Saçları Vardır Aşkın'dan, son kitabı Sert Geçecek Bu Kış’a kadar, epik şiire yenilikler, bazen de bozgunculuklar katan bir şairle baş başayız. Kendi kadın kimliği, bir sorunsal olarak şiirine yayılmış, ama saklı duruyor. Bu özelliği gün yüzüne çıkarmada ise, şairin ironisini iyi gözlemlemek gerek.

Ünal'dan, 2000'li yılların en ilgiye değer şairlerinden biri olarak söz edilebilir. Aynı oranda da, bugünün "biricik" şiirlerinden birini yazıyor. Şiirinde, bitmeyen savrukluğu tam da kavrayamıyor okur. Evet, şair, şiirde dilsel rafineliği sanki bilinçli dışlıyor. Onun yerine yeni bir kültürel kargaşanın, bunun kentli bireye tezahürünün anlam dünyasını ve izlerini sürüyor. Ünal'ınki tamamlanmamış, ama 2000'li yılların çok özel şiirlerinden biri. (...)

(KİTAPLIK DERGİSİ, OCAK 2009)