âdemin kizlarindan biri

Aşağıdaki şiiri Varlık dergisinde yayımlamıştım. Bir yılı geçti galiba. Onu burada yayımlamak istediğimde şiirde bazı şeylerin değiştiğini fark ettim. Değişen gerçekliklerle uyuşma anlamında dürüst olmak zorunda değiliz şiirde. Hiç değiliz, ama mizacım gereği “ey eğme”nin eğme’sinden rahatsız olmam onu atmama yetti. “Sevmem uzun uzun”, “severim uzun uzun” oldu. Doğrusu ya en doğrusu da bu. Kitaplarıma koymayacağım bir şiir, şimdilik yani, bunun için burada yayımlamak gerekti. (h.ünal)

1. ölü ya da diri

bana değmez

2. bana eğmez

bu ufuklar beni almaz bu bitap

3. bu kitap

daraldıkça açacak açıldıkça ey hep az

4. ep ey hazla

yetinmeyi bilmiş erme ey

5. verme kuleler

tepeler de lazım olacak her şey sırasıyla

6. her şey gayrıyla

ince duvarlı otellerde öğrenilir adab-ı muaşeret

7. ne hırgür ne gürültü ne mülahaza

ben buyum serin sakin revaç bulmaz koylarım

8. huylarım

huysuzlarım her şey zarardır bir kopuğa

9. bir kopuk

bana baksa baktığı yerde ben olmam

10. ben olmam

dünyanın nescini bozuverecek git kopuk

11. kopmuşsa düğmelerim hızınla

sabırsızsan alırken beni karşına

12. beni karşıla

bitince ağzım yanaklarım boynum… her şey sırasıyla

13. severim uzun uzun

yolları birazdan basacak karanlıkla