âdemin kizlarindan biri

·         Nietzsche: “Dinleyin beni! Çünkü ben şu ve şuyum. Başkasıyla karıştırmayın beni herşeyden önce.” demiş Ecce Homo’da. Nietzsche ile evvel eski tanışırız. Özlerim ara sıra. “İyinin ve kötünün ötesinde”yi fakülteden hocam Ahmet İnam çevirmişti. İyinin ve kötünün ötesinde olmanın anlamını bilmeyenler Nietzsche dediler mi beni bir gülme alıyor. Bir sürü teamülle, örfle, ayıpla bilmemneyle yaşıyorsun, Nietzsche yüzüne tükürür görse seni. Adam vasiyeti gibi laf etmiş. “Beni başkasıyla karıştırmayın” diyor. Nietzsche mi, hadi canım sende!  

·         Fayrap son çıkan sayısında Murat Güzel bir yazı yazmış. Dergâh’ta çıkan bir yazıma cevap veriyor. Yazının bendeki kopyasında “teselliden tecelliye” üst başlığı vardı. Bu başlığı sevmiştim. Dergide kısaltmış başlığı. Neyse.. Bu konuya dair kısır döngüyü kıracak ve Murat’ı nihayet “ilzam” edecek kaziyeleriyle Yeftah’ın kızının rahat bırakılmasını sağlayacak yazıyı Ekim’de yayımlamayı düşünüyorum. Tabii bu yazının asıl konusu değil, sadece bir çıkış noktası. Yazının başlığı şimdilik şu: Çoksesli şiirde acı tasavvuru veya Mutlak nesnellik yoktur

·         Onaltıkırkbeş dergisi için Fatih Yavuz, benimle, Türk şiiri, Çoksesli şiir konuları etrafında bir mülakat yaptı. Eylül sayısında yayımlanacakmış. O söyleşide “alt tabaka” diye bir ifade ortaya attım. Onu buraya haber olarak koymamda yarar var. Çünkü her an “alt tabaka” hakkında bir yazı yazabilirim gibime geliyor. İlham vericidir alt tabaka. İlham verici her şey söz edilmeye değerdir. Alt tabaka, bir şiir anlayışına uygun düşmeye çabalayarak şiir üreten, çabuk öğrenen, genelde belli bir süreden sonra şiirden sıkılan, ancak söz konusu anlayışın çevresel meşruiyetini sağlayan, böylelikle bir şiir anlayışının yaygınlaşmasını sağlayan küçük şairler grubudur. Hemen her şiir anlayışına mahsus böyle bir tabaka vardır. Alt tabakanın genişliği her zaman söz konusu anlayışın niteliğindeki bir değerle karıştırılır. Alt tabakadan olmayı veya olmamayı seçmek söz konusu değildir. Tuhaf ama bu, yazgı gibidir. Alt tabakadansın ama değilmişsin gibi yapıyorsun, işte o zaman da “traji-komik” bir duruma malzemesin.

·         Pirus diye bir şiir yazdım. Pirus zaferi bana ilham etti bunu. Bugün ilhamı üçüncü kullanışım. Hayrolsun.

·         Karagöz dergisinin çıkacak olan ‘90’lar sayısı için yazdığım, “projeler” hakkındaki denemede “ironik realizm” maddesindeyim. İronik realizm, o kadar da ele avuca gelen bir şey değil. Bu konudaki yazılarını en kısa zamanda kitap olarak bir araya toplaması lazım Murat Güzel’in. Sözgelimi Memleket dergisindeki bir yazıyı okuyucu nasıl temin edebilir? Zor yani.

·         Betül Dünder, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sosyal Bilimler’e sunacağı bir tez hazırlığı içinde. Sonradan kitaplaştıracağı tezinin bir kısmını mülakatlarla oluşturuyor. Konu nesnesine doğru bir yaklaşımla ve önyargısız yaklaşıyor Dünder. Bu ayrıntılı mülakattaki sorulardan birini yanıtlarken aslında her alanda olan bir dengesizlik edebiyatta da olduğu zaman niçin esef ettiğimizi düşündüm. Soru şuydu: “Beklediğiniz ilgiyi gördüğünüzü düşünüyor musunuz? Kitabınız/kitaplarınız hak ettiği ölçüde tartışıldı mı?” Orada da söyledim: Hak ettiği ölçü nasıl bilinebilir, bilmiyorum. Aşırı üretimin telkin edildiği bir dönemde yaşıyoruz. Kıyas etmekle bunu bileceksek, bazı kişiler tek bir şiirle konuşulmak konuşulmak konuşulmak istiyor, bazı kişilerse tam da sevdiğim ve takdir ettiğim gibi tenezzülsüz ve müstağniler. Şimdi birinci tip için ne yapılsa yetmez, ikincilerse başkalarının takdirine dayalı iş yapmadıkları için işaret parmaklarıyla isimlerini takip etmezler. Doğru kaynaklardan takdir almak önemlidir o ayrı. Doğru kaynak, işte o kim? İtalyan mafyası mı? Çeçen mafyası mı? Yoksa köşe yazarı mı? Kendi yanıtıma dönersem, ben bir kez de burada yazmış olayım, şiirden anlamayanların ve çıkarcıların adımı “olumlu” anmasına bile razı değilim, vesselam. Hani rızam alınacak olsaydı yani. Zaten anlayan da biliyor neresini nasıl silkeleyeceğini. Dut gibi yani. Dut.