âdemin kizlarindan biri

1974 Maraş doğumlu Ali Kozan’ın ilk kitabı Kapı Aralığından Bakarken. Kozan’ın şiirleri Kırklar, Hafıza Kaybı, Hece, Mağara, Ünlem, Heves, Lika Edebiyat dergilerinde yayımlandı.

Engellenmişlik, yoksunluk, ikinci planda kalmışlık, güvensizlik bu şiirin temel duyguları. Buna rağmen zihinselliği sıfıra indirgeyen, epistemik özneyle işi olmayan, duyular üstüne kurulu, insanlığın birikimini ve deneyimini yanına alarak konuşan (“bir mürşidi / ipe çekti / müritleri / çocuklar / anneleri // perde hiç açılmadı”), umutsuz ve bedbin bile olsa varolan bütün gücünü içtenliğinden alan bir şiir bu. Ben’ine ağır anlamlar yükleme: “ben miyim / tapınaklarda kıssasını arayan hırpani”; kendi deneyimini insanlık deneyimiyle eşleştirme: “yüzyıllardır kullanılmayan yüzler / yerleşince yüzüne / istemiyorlar aslında ateşin sönmesini / elleriyle koru söndüren demirciler”; tespitler: “dualar perçinler / çelişkilerimizin şiddetini.”

Kozan, karışık bir üslupla yazıyor. Yer yer ‘80’ler şiirini andıran kesitlerle bölünse de şiir, genelinde aşağıdaki gibi kendi yerini idrak etmiş bir şairin şiiri olarak beliriyor: “ben buradayım ve her şey burada. / işte içağrılarım kulluk derecem / denizler durulsun, gemiler karaya vursun artık / sarsıntılara tanıklık edin, infilâklara eşlik / kimin gözlerinde bulursa bulsun mâzisini / atflar ve ithaflarla geçen ömür / biz ölümü, anlamını arayan bir kelimede sobeledik. // ben buradayım ve her şey batıyor…”