âdemin kizlarindan biri

1966 Ankara doğumlu Osman Olmuş’un üçüncü şiir kitabı Yasakmeyve yayınlarından çıkan Kuduruk Kalpler Malikânesi. Olmuş; şiirlerini Varlık, Argos, Sombahar, Yasakmeyve, Adam Sanat, Hürriyet Gösteri, Bireylikler, Yeni Şiir, Cönk dergilerinde yayımladı. Bu kitabı oluşturan şiirlerde sık sık şikayete dönüşen sitem göze çarpıyor. Ancak sitemlerin yöneldiği bir muhatap yok. Kendi kendine bir saptama adeta. Bu sitemlerin çocukluktan devşirilmiş bir yoksunluk hissiyle beslendiği söylenebilir. Şair, genellikle biz öznesiyle konuşarak yoksun kalmışların dili olarak söz alıyor. Biyografik öğelerin sıklıkla yer aldığı şiirler açık ve daha çok da kapalı istiarelerle yoğun örülmüş. Bununla birlikte şiire temel olan yaşantı trajik bir gerilim taşımaması ile şaşırtıyor. Bu şiirlerde beliren yaşantısallık dramatik bir seyir izliyor.       

Somut gerçekliği öne çıkarmakla Osman Olmuş ’80 şiiri mantalitesinden koptuğunu gösteriyor. “yoldan çıktım. çıkarıldım. artık hiç ama hiçbir yerde değilim: / her yerdeyim. olmasını bildim. bilmenin bir işe yaramadığını bildim / sendeyim. sen ne kadar bendeysen! bizdeyiz. bize gelin! kendinizi getirin / ama önce kendinize gelin!” Ancak yer yer (belki) geçmişten gelen soyutlama eğilimi, şiirin somut gerçeklikle bağını koparıyor. Çocukluk nostaljik bir bağlamda önemli bir tema olarak karşımıza çıkıyor.

Biçimsel özellikler açısından, bu şiirde söz edebileceğimiz en önemli iki şey: aliterasyona dayalı söz oyunları sıkça karşımıza çıkar. “(a)sos yolları taştan! ben çıkardım beni baştan”da olduğu gibi, anonim deyişleri deforme ederek yeniden kullanır; fakat bu deformasyonlarda bir eleştirellik gayesi güdülmez. Çağrışıma dayalı ve lafızda kalan deformasyonlardır bunlar. Yöresel deyişlerin şiirdeki varlığının bu şiirin en önemli kusuru olduğunu da belirtmeliyim. Ayrıca yaşam deneyimlerinin salt bize ait oluşuyla şiirsel bir değer teşkil etmeyeceği savımla bu şiir de sınanmalıdır.  

Şiirlerin altına yazılan tarihlere göre, şairin giderek bıçkın bir edayı benimsediği görülüyor.