âdemin kizlarindan biri

·         Haftaiçi iþlerim nedeniyle 1 günlüðüne Ýstanbul’da bulundum. Ýstanbul hakkýnda perestiþkarane düþünenlerden deðilim, þehirlere tutulanlarý da anlarým belki ama þehir parça parça girilebilen bir þey olduðu için asla sahip olmayacaðýn bir þeydir ayný zamanda. Ýstanbul’da bir yerde olabilirsin, ama her zaman birçok yerde de “deðilsin”dir. Þehrin aðýrlýk merkezi kaybolmuþ gibidir. Benzeyen yerler benzeyen insanlar þehri kendi içinde yalanlamaya baþlar. Ýstanbul’un bana ettiklerini kitap dolusu yazabilirim, ama beþ para etmez benim ona ettiklerimin yanýnda. Bu kez sanýrým Ýstanbul’un en aðýr merkezini keþfettim. Zira bir ara baktým, Ýstanbul bir tarafa doðru yatmýþtý. Kalan her þeyi hafifçe savurarak.   

·         Karagöz’ün “90’larýn dokusu” dosyasýný muhtevi sayýsý çýkmýþ, tanýtým metni derginin sitesinde yayýmlandý, http://www.karagozedebiyat.com/sayfalar/karagoz-den-doksanlarin-dokusu

Tanýtým metninde benim dosya için yazdýðým yazýnýn içeriði doðru tanýmlanmamýþ. Konum eleþtiri olsaydý o yazýda sözü edilmesi gereken kitaplar baþka olurdu. Bu tashihi yapmam gerek, zira eleþtiri baþka þey, proje baþka þeydir. Ben proje niteliði taþýyan çalýþmalarla ilgilendim o yazýda. Eleþtiriyi belli kavramlar etrafýnda kurmuþ olup yazýmda kendi çerçeveme uygun düþmediði için adý geçmeyen birçok deðerli yazar var, eleþtiri yapmayýp yazýma çerçeveme uygunluðundan dolayý giren yazarlar olduðu gibi.

·         Bu ay Takip Mesafesi’nde Devinim LX dergisini yazdým. Yazarken dikkatimi çeken bir þeyi buraya eklemek istiyorum: Dergide yazmýþ olan ve hepsi de þiir ve eleþtiriyle ilgili olan Cöntürk, Refik Durbaþ, Güven Turan, Egemen Berköz, Özkan Mert, Ýsmet Özel, Ataol Behramoðlu kendi sürekleri içinde kitap da yayýmlayarak Devinim’deki eserlerini güncellemiþlerdir. Eser Gürson’un eleþtiri kitabý ölümünden sonra yayýmlanmýþtýr. Öte yandan dergideki öykü yazarlarýna baktýðýmýzda ayný profesyonel tabloyu göremiyoruz. Örneðin; Bilgin Adalý çocuk edebiyatýna yönelmiþ daha sonra. Gürsen Topses’in asýl uðraþýsý akademide hocalýk, daha sonra yazýp yazmadýðýný bilemiyoruz. Halûk Þahin eðer bildiðimiz gazeteci, profesör olan ise, bir baþka meslekte ilerlemiþ tamamen. Ýki öyküsü dergide yayýmlanmýþ Oya Eyþ ise ismine hiç rastlamadýðýmýz bir öykü yazarý. Can Doðan þiir dergilerine “þairler mezarlýðý” demiþti, edebiyat dergileriyse öykü yazarlarýna mezarlýk ediyor adeta. Devinim baðlamýnda öykü türünün þiire göre bu ikincilliði coðrafyamýz açýsýndan çok þaþýrtýcý deðilse de belirtmeye deðer. Özellikle de öykü dergilerinin kendi savunma ve yaþama alanlarýný kurduðu günümüzde niçin diðer dergilere oranla -daha atak deðillerse de- daha “yeniymiþ gibi” göründüklerini de açýklýyor bu durum. Bir takým kuramsal sorunlar öyküye has biçimde yeni yeni tartýþýlýyor. Oysa þiir alanýnda ayný konular defalarca tartýþýlmýþ, eskitilmiþ bile. Bir baþka deyiþle öykü baðýmsýzlýk mücadelesini biraz daha zamana yayarak veriyor. Türlerin sýnýrlarýnýn geri dönmemecesine esnetildiði günümüzde baðýmsýzlýk bir parça masal olsa da izlemeye deðer, bu iþin sonu bakalým nereye varacak?

1. Grafizm, tarihöncesine ait maðara duvarlarýnda belirli bir ritimle sýralanan yarýklar, yontma taþ devrinin sonlarýnda ortaya çýkýyor ve çaðýmýzdan yaklaþýk 35000 yýl önce yoðun olarak kullanýlýyor.
2. Düz anlamýyla yazý (çizgisel yazý), ÝÖ 35000’de Mezopotamya’da ortaya çýkýyor, yani insan topluluklarýnda ilk köylerin oluþumundan 2500 yýl sonra. Önce Sümerler ve sonra da Akadlar (Asurlular ve Babilliler) tarafýndan kullanýlan bu yazý (çiviyazýsý), Hýristiyanlýk dönemine kadar yürürlükte kalýyor.
3. Mýsýr yazýsýnýn (hiyeroglifin) kullanýldýðý en eski anýtlar, ÝÖ ikinci binyýlýn baþlarýna ait.
   
4. Ayný binyýlda (ÝÖ 1700’e doðru) bir Çin yazýsý ortaya çýkýyor (kaplumbaða kabuklarýna çizilmiþ, kehanetlerle ilgili metinler).
5. Ýlk alfabe,  Fenike alfabesidir (sadece ünsüzlerden oluþur), (Ugarit yazýcýlarý, ÝÖ XIV. Yüzyýl). Bu alfabe kendisinden sonra gelen alfabeye kaynak oluþturur, örneðin: Arami alfabesi (ve buradan Ýbrani, Nebati, Arap, Brahmi alfabeleri) ve Yunan alfabesi (ve buradan da Etrüsk, Latin, Kiril alfabeleri).
6. Yunan alfabesi, ÝÖ yaklaþýk VIII. yüzyýlda Fenikelilerden alýnmýþtýr. Özgün yaný, alfabeye ünlü harflerin de düzenli olarak eklenmiþ olmasýdýr.
   
7. ÝÖ yaklaþýk IV. yüzyýlda,  Çin’de ve Yunanistan’da iki benzer olay gerçekleþiyor: bir yandan, yerel yazýlarda bir birlik oluþturuluyor (Çin’de imparatorluðun birleþtiriciliði, politik bir merkezin oluþumu, devletin ilerlemesi söz konusuyken Yunanistan’da da, Atina’da, Ýyon alfabesi olarak anýlan Milet alfabesinin kabul edilmesiyle birlikte yazýda birlik oluþturuluyor); öte yandan hem Çin’de hem de Yunanistan’da iþlek yazý ortaya çýkýyor.
8. ÝS yaklaþýk I. yüzyýlda, Çin’de kaðýt, Anadolu’da parþömen kullanýlýyor.
9. ÝS III. yüzyýlda, yazý için kullanýlan yüzeyde büyük bir devrim gerçekleþiyor, papirüs rulolarýndan (rotulus, volumen) kaðýt defterlere (codex) geçiliyor.
10. Batý’da, VI. yüzyýlda, metinlerin el yazmalarý, bu iþ için kurulan kopyalama atölyelerinde (scriptoria) çoðaltýlýyor.
11. X. yüzyýlda, ilk Arap rakamlarý Batý dünyasýna giriyor. (XIII. yüzyýlda yaygýnlaþýyor ve XV. yüzyýlda üstünlük kazanýyor); Çin’den gelen kaðýt için de ayný durum geçerli.
12. Tüy kalem (kuþ tüyü), ÝS VII. yüzyýlda kullanýlmaya baþlamýþtý; kalamus (kamýþ sapý) kullanýmý XII. yüzyýlda sona eriyor.
    
13. Sýfýr rakamý, XII. yüzyýl numaralama düzeninde kendini gösteriyor.
14. XIV. yüzyýlda, sözcükler, kalemi kaldýrmadan, bir kerede yazýlý oluyor.
15. Baþlýca Latin yazýlarý (ilkçað ve ortaçað) þunlardýr:                        

1.        Kapital, büyük harf yazýsý (I. Ve II. yüzyýllar), kalýn biçimler;

2.        Ortak klasik yazý (iþlek) (I. Ve II. yüzyýllar);

3.        Onsiyal (III. yüzyýl), eðrilerin egemenliði;

4.        Küçük karolin (VIII. yüzyýl), kibar ve açýk seçik;

5.        Kýrýk ya da gotik yazý, XII. yüzyýl Rönesansýnda, üniversitelerde kullanýlan ve Hýristiyan dünyasýnýn tümünde önde gelen yazý.

6.        Hümanistik yazý, XV. yüzyýla ait Ýtalyan yazýsý (yuvarlak ve eðik bir yazý), baskýda kullanýlan italik yazýya kaynak olmuþtur.

16. Çin’de, VII. Yüzyýlýn sonlarýnda, harfler ince kaðýt üzerine basýlýyor. Avrupa’da 1420’ye doðru ilk olarak oymabaský gerçekleþtiriliyor; Hollandalý Coster, mürekkepli, hareketli kabartma harfler kullanýyor. Gutenberg atölyesi Mainz ve Strasbourg’da XV. Yüzyýlýn ortalarýnda iþlemeye baþlýyor. Öncelikle gotik olarak kullanýlan harfler daha sonra, 1470’te Venedik’e yerleþen Nicolas Jenson tarafýndan Latin harflerine dönüþtürülüyor. XVI. Yüzyýlda, 1540’a doðru, Claude Garamond, Üniversite harfleri denen Latin harflerini ve Les Grecs du Roi[i] adlý Yunan harflerini yaratýyor.
17. Noktalama ve vurgulama iþaretleri, XVI. Yüzyýlda yerleþiyor.
18. XVI. Yüzyýlda, elyazýsý çok gevþek: hýzlý ve kiþisel. XVII. Yüzyýlýn baþýnda, Fransa’da, tipografi örneðine uygun olarak ve Ýtalyan usulü izlenerek (hümanistik yazý), elyazýsýna belirli bir düzen getiriliyor, bir tür evrensellik amaçlanýyor. Usta yazýcýlar topluluðu La Compagnie des maîtres ecrivains, resmi bir yazý kullanýlýyor; Colbert “yazýsý güzel olanlar”ý korumasý altýna alýyor.
19. XVIII. Yüzyýlda, Fransa’da kurulan bir yazý akademisi, Devrim’de esnaf localarýyla birlikte kapanýyor.
20. Metal kalem uçlarý, XIX. Yüzyýlda ortaya çýkýyor.
21. 1714’te icat edilen ve XIX. Yüzyýlda yetkinleþtirilen daktilo, 1875’ten beri yaygýn olarak kullanýlýyor.

*”Kilometre taþlarý” adýyla Yazý Üzerine Çeþitlemeler (Barthes) adlý kitapta yer alan bölüm. Resimler ve üst baþlýk tarafýmdan eklenmiþtir. Çeviri: Þule Demirkol

LYNCH VE ISABELLA ROSSELINI

1.    ARTIK BÝ SÜPÜRGEM VAR

Artýk bi süpürgem var.

philips 8613 hepa fýltrelý toz torbalý 350 wat emiþ güçlü bana göre süper bi makine. fiyatýda cok uygun 180 tlye aldým. Þimdilik memnunum eski süpürgem süpürge deðilmiþ onu anladým

*

arkadaþlar topiði açan kiþi olarak kendime ihanet ettim ve toz torbasýz bir süpürge aldým.

philips 8716 modelini aldým, þu ana kadar çok memnunum.
çekiþ gücü çok iyi ve hiç azalmýyor, çýkýþýndada hepa filtresi var.
neden sulu almadýn derseniz, koku yapmasý ve haznesinin küçük olmasý dolayýsýyla bir defada süpürülemmesi vede iþin bittikten sonra devamlý boþaltmak zorunda kalmamýz yüzünden vazgeçtim.

*

Ben halýsýz olmaz dedikçe o halý istemem demiþti.

Halý sorunsuz çýkýnca ortada anlaþtýk.

Dyson'ý kullanmak çok zor geliyor bana çünkü o kadar kuvvetli ki yere yapýþýyor, gerçi ayarý var baþlýðýn, yer için, halý için falan ama itip çekmek bana ölüm geliyor. Temizlikçi geldiðinde o kullanýyordu, çok memnun, nasýl olmasýn. Ona silecek toz bile býrakmýyor. Dyson'a su çekemiyorsunuz. Kuru olmalý. Toz torbasý yok ve dünyada siklon sistemi denen sistemi ilk kullanan marka. Ben þahsen bir tane Alýþveriþ merkezlerinde kullanýlan beyaz dikdörtgen paspaslar gibi bir paspas aldým. Zaten ortalýkta halý falan yok. Onunla yerleri bir kez kuru silip, sonra viledayla doðada çözünebildiði iddia edilen bir sývý katkýsýyla yerleri siliyorum. Zaten toza takýntým var, eþim astým olmasa da böyleydim.

2. ÞÝKAYET VAR

Beko firmasýndan bks 2016 1600 w süpürge makinesi aldýk. Ürün tek kelimeyle felaket. Kimseye tavsiye etmiyorum. Her tarafý dökülüyor neredeyse. Ýlk önce tekerlekleri çýktý. Sonra fan kýsmýnýn plastiði eridi nasýl eriyorsa.

Kapak takýlmýyor artýk. Bununla kalmadý süpürge sapý ayarlanabilirliði bozuldu. Bu ne biçim ürün anlamýþ deðilim. Tek kelimeyle ürün kötü. Ýyi olsun en iyisini alalým dedik yanýldýk. Onca para verdik yazýk oldu. Bu þikâyet sadece bizden deðil çevremizde de duymaktayým. Deðerli Beko yetkilileri ürününüzü bence piyasadan kaldýrýn.

Eþim süpürge al dedikçe sinirlerim tepeme çýkýyor.

*

Eylül ayýnda almýþ olduðum Beko Bks 1015 elektrikli süpürgesi ile doðru dürüst bir kere bile tam olarak evi süpüremedim. Beko hizmet merkezini aradýðýmda süpürgeyi aldýlar ve garanti kapsamýnda olmasýna raðmen 15 YTL ücret ödedim. Kullanýcý hatasý olduðunu söylediler.

Makineyi kullanamýyorum bile, çok sýk çalýþtýrmýyorum. Buna raðmen süpürge 10 dakikaya bir duruyor. Tekrar çalýþmasý için bir saat beklemem gerekiyor. Bu durum benim bir günümü temizliðe ayýrmamý saðlýyor.

*

2002 yýlýnda, o zamanýn parasýyla, 500 milyona, bir buzdolabý fiyatýna Beko'dan elektrik süpürgesi satýn aldým. Ama nereden bilebilirdim ki bu süpürgenin Kore'de fason olarak üretilip, Türkiye'de Beko adýyla fahiþ fiyatlara satýlýp, 5 yýl sonra arýza yapýnca tamir edilemeyeceðini.

Neyse adý geçen süpürge alýndýktan 5 yýl sonra, geçtiðimiz ay, plastik aksamýndaki küçük bir kýrýk yüzünden kullanýlamaz hale geldi. Süpürgeyi servise götürdüm. Ellerinde söz konusu plastik parçanýn olmadýðýný, fabrikadan isteteceklerini söyleyip þahsýmý haberdar edeceklerini söylediler.

Ancak aradan 15 gün geçip, kimse aramayýnca, servisi ben aradým. Bana “fabrikada da bu parçanýn olmadýðýný, yeni bir süpürgenin %45'ini ödeyerek, bir süpürge alabileceðimi” söylediler.

Bunun üzerine Beko müþteri hizmetlerini aradým. Onlar da ayný þeyleri söylediler. Ben de onlara sattýklarý bir ürünün 10 yýl boyunca yedek parçalarýný ellerinde bulundurmalarý gerektiðini hatýrlatýp, %45 ücret ödeyemeyeceðimi, süpürgemin parçasýný temin etmelerini, aksi takdirde temin edemiyorlarsa o parçanýn fiyatýný ve iþçilik ücretini ödeyerek, bana yeni bir süpürge vermelerini istedim.

Müþteri temsilcisi bana hak vererek, haklý isteðimi ilgili kiþiye bildirip, beni tekrar arayacaklarýný söylediler. Ancak yine arayan soran olmadý.

Sözde müþteri hizmetlerini tekrar aradým. Bu sefer teklifi %45'den %35'e çektiler. Ancak haklý olarak bunu da kabul etmedim. Sonuçta 5-6 yýl önce 500 milyona satýn aldýðým bir süpürgeyi, bir plastik parçasý yüzünden çöpe atacak kadar zengin olmadýðým gibi, her 5 yýlda bir, bir süpürgeye %35 fark verecek kadar zengin hiç deðilim.

* ”Madem þiir” serisinden. Tamamý kolajdýr. Ýmla yanlýþlarý düzeltilmemiþtir. Aralarda bir yerden etik mi sýzmasý lazým. Lazýmsa, bence sýzýyor. H.Ü.

·         Nietzsche: “Dinleyin beni! Çünkü ben þu ve þuyum. Baþkasýyla karýþtýrmayýn beni herþeyden önce.” demiþ Ecce Homo’da. Nietzsche ile evvel eski tanýþýrýz. Özlerim ara sýra. “Ýyinin ve kötünün ötesinde”yi fakülteden hocam Ahmet Ýnam çevirmiþti. Ýyinin ve kötünün ötesinde olmanýn anlamýný bilmeyenler Nietzsche dediler mi beni bir gülme alýyor. Bir sürü teamülle, örfle, ayýpla bilmemneyle yaþýyorsun, Nietzsche yüzüne tükürür görse seni. Adam vasiyeti gibi laf etmiþ. “Beni baþkasýyla karýþtýrmayýn” diyor. Nietzsche mi, hadi caným sende!  

·         Fayrap son çýkan sayýsýnda Murat Güzel bir yazý yazmýþ. Dergâh’ta çýkan bir yazýma cevap veriyor. Yazýnýn bendeki kopyasýnda “teselliden tecelliye” üst baþlýðý vardý. Bu baþlýðý sevmiþtim. Dergide kýsaltmýþ baþlýðý. Neyse.. Bu konuya dair kýsýr döngüyü kýracak ve Murat’ý nihayet “ilzam” edecek kaziyeleriyle Yeftah’ýn kýzýnýn rahat býrakýlmasýný saðlayacak yazýyý Ekim’de yayýmlamayý düþünüyorum. Tabii bu yazýnýn asýl konusu deðil, sadece bir çýkýþ noktasý. Yazýnýn baþlýðý þimdilik þu: Çoksesli þiirde acý tasavvuru veya Mutlak nesnellik yoktur

·         Onaltýkýrkbeþ dergisi için Fatih Yavuz, benimle, Türk þiiri, Çoksesli þiir konularý etrafýnda bir mülakat yaptý. Eylül sayýsýnda yayýmlanacakmýþ. O söyleþide “alt tabaka” diye bir ifade ortaya attým. Onu buraya haber olarak koymamda yarar var. Çünkü her an “alt tabaka” hakkýnda bir yazý yazabilirim gibime geliyor. Ýlham vericidir alt tabaka. Ýlham verici her þey söz edilmeye deðerdir. Alt tabaka, bir þiir anlayýþýna uygun düþmeye çabalayarak þiir üreten, çabuk öðrenen, genelde belli bir süreden sonra þiirden sýkýlan, ancak söz konusu anlayýþýn çevresel meþruiyetini saðlayan, böylelikle bir þiir anlayýþýnýn yaygýnlaþmasýný saðlayan küçük þairler grubudur. Hemen her þiir anlayýþýna mahsus böyle bir tabaka vardýr. Alt tabakanýn geniþliði her zaman söz konusu anlayýþýn niteliðindeki bir deðerle karýþtýrýlýr. Alt tabakadan olmayý veya olmamayý seçmek söz konusu deðildir. Tuhaf ama bu, yazgý gibidir. Alt tabakadansýn ama deðilmiþsin gibi yapýyorsun, iþte o zaman da “traji-komik” bir duruma malzemesin.

·         Pirus diye bir þiir yazdým. Pirus zaferi bana ilham etti bunu. Bugün ilhamý üçüncü kullanýþým. Hayrolsun.

·         Karagöz dergisinin çýkacak olan ‘90’lar sayýsý için yazdýðým, “projeler” hakkýndaki denemede “ironik realizm” maddesindeyim. Ýronik realizm, o kadar da ele avuca gelen bir þey deðil. Bu konudaki yazýlarýný en kýsa zamanda kitap olarak bir araya toplamasý lazým Murat Güzel’in. Sözgelimi Memleket dergisindeki bir yazýyý okuyucu nasýl temin edebilir? Zor yani.

·         Betül Dünder, Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Sosyal Bilimler’e sunacaðý bir tez hazýrlýðý içinde. Sonradan kitaplaþtýracaðý tezinin bir kýsmýný mülakatlarla oluþturuyor. Konu nesnesine doðru bir yaklaþýmla ve önyargýsýz yaklaþýyor Dünder. Bu ayrýntýlý mülakattaki sorulardan birini yanýtlarken aslýnda her alanda olan bir dengesizlik edebiyatta da olduðu zaman niçin esef ettiðimizi düþündüm. Soru þuydu: “Beklediðiniz ilgiyi gördüðünüzü düþünüyor musunuz? Kitabýnýz/kitaplarýnýz hak ettiði ölçüde tartýþýldý mý?” Orada da söyledim: Hak ettiði ölçü nasýl bilinebilir, bilmiyorum. Aþýrý üretimin telkin edildiði bir dönemde yaþýyoruz. Kýyas etmekle bunu bileceksek, bazý kiþiler tek bir þiirle konuþulmak konuþulmak konuþulmak istiyor, bazý kiþilerse tam da sevdiðim ve takdir ettiðim gibi tenezzülsüz ve müstaðniler. Þimdi birinci tip için ne yapýlsa yetmez, ikincilerse baþkalarýnýn takdirine dayalý iþ yapmadýklarý için iþaret parmaklarýyla isimlerini takip etmezler. Doðru kaynaklardan takdir almak önemlidir o ayrý. Doðru kaynak, iþte o kim? Ýtalyan mafyasý mý? Çeçen mafyasý mý? Yoksa köþe yazarý mý? Kendi yanýtýma dönersem, ben bir kez de burada yazmýþ olayým, þiirden anlamayanlarýn ve çýkarcýlarýn adýmý “olumlu” anmasýna bile razý deðilim, vesselam. Hani rýzam alýnacak olsaydý yani. Zaten anlayan da biliyor neresini nasýl silkeleyeceðini. Dut gibi yani. Dut.

Yusuf Atýlgan’ýn iki þiiri var. Biri Milliyet Sanat’ýn ilk sayýsýnda (1980), biri de Yazý dergisinde yayýmlanmýþ. Yazý’nýn ilk sayýsýndaki þiir bu (1978). Þiirin bir romancý tarafýndan yazýldýðýný gösteren þey düzyazýsal düþünme biçimi. Bu, iki dizede sekteye uðramýþ bizce: “Suçluyum sayýn yargýç / bir zurnacý Çingene ýsmarlayýn ipime” Sevinçle sunarým:  

ÖLÜ SU

Ýçsin mi kansýcaðý ikindilerde

Ýki ucu denizsiz çay suyundan

Dört boynuzlu yörük öküzü

Çýkamaz ininden yaz uykusunda çakýroðlan

duvarda çamursarýsý sidikkýzýlý boynuzbozu bir ölü doða

sývanýn altýnda kim var

Susuz aç

kim gizliyor olumlu tarhanayý sevimli ifritlerden

as kendini çakýroðlan

bir türküde oturacaksýn yapayalnýz

sabah çaylarý bir türküde üzüm

Kýsýr tarlada gereksiz bir kaya

ya da Ýskender sinide bir kabartma taþdonuðu

(yaþadýydý Karacaoðlan Kýzý Yunus karýncasý

kansýcaðý ikindilerde harman kaþýntýsý)

Kendir saplarýyla asýlmýþ uzarken yarý yolda

Suçluyum sayýn yargýç

bir zurnacý Çingene ýsmarlayýn ipime

Ya siz sayýn yargýç?

(Yusuf Atýlgan, 1978, Yazý dergisi, sayý 1)

Merve Koçak Kurt sordu: Hayatýnýzý bir þiire benzetseydiniz bu þiirin adý ne olurdu?

Hayriye Ünal yanýtladý: Maça kýzý maça as alýr.

(söyleþinin tamamý Turuncu dergisi 2009 güz)

(...) Gördüklerim kendi içlerinde o kadar bütün ve tutarlýdýrlar ki onlarý eleþtirme ihtiyacý duymam. Salt gözüme görünen tutarlý bütünlükleri içinde eleþtirme ihtiyacý duymam. Hareketleri ve eylemleri belki, ama imajlarý deðil. Ýmajlarýn baþka türlü olabilirlikleri yoktur. Nasýllarsa öyledirler, ne iseler odurlar. Beni tiksintiye veya dehþete sürükleyebilir bir imaj, ama görerek ona –onun oradalýðýna, onun orada olma tarzýna- müdahale edemem. Onun çeliþkisiz ve boþluksuz bütünlüðünde gözden saklanan ve derinlere doðru kaçýrýlan hiçbir noktasý yoktur. Çýplak, eþit, yayýlmacý, dengeli ve sýðdýr; teþhircidir. (hatýrlayýnýz: imge p0rn0grafiktir.*)
Yazma veya konuþma öyle deðildir. Anlatým, daima içinde yakalanamayan gerçekler, yakalanmasý zor veya imkânsýz olgu kýrýntýlarý barýndýrýr. (hatýrlayýnýz: çünkü diyalog asimetriktir) (çünkü dil, en þeffaf geliþinde bile kývrýmlýdýr, katlýdýr, bunu heteroglossia’ya benzetmemde elbette sakýnca yok.) Baþkasýna söylediðimiz en basit bir cümlenin ne kadarýnýn “kaçýrýldýðýný” asla bilemeyiz. Söylem, yanlýþ anlamalarýn sürekliliði sayesinde varolur ve zenginleþir. (Basitçe bile: Demek istediðim, öyle dememiþtim, pardon, yanlýþ anladýnýz, yani, daha doðru deyiþle, bir kez de þöyle söylemek gerekirse, daha doðrusu, çünkü vb.… ne çok açýklayýcý ibare ve gayretkeþlik, evet: dil gayretkeþtir. Baþka türlü olamaz.) Böylece dilin “kaçýrýlabilirliði” sayesinde, yazýyý olasýlýklar olarak kurabilir, “kývýrma” hakkýmýzý kullanabiliriz. Çünkü cebirsel baðýntýlar gibi kesin baðýntýlarla teçhiz edilmiþ deðildir dil. Yazýyý marjinden ayýran bir ethos hâlâ geçerlidir. Ýmajlar geçerli doxa’yý pekiþtirebilir, altýný çizebilir, dipnot düþebilir, belki deþifre edebilirler; ama ben ancak dilin verileri ile –söylemimle- onu sorgulayabilirim. Hatta þiirsel söylemimi sadece bunun üstüne kurabilirim. Ýmaj, gerçekliði apaçýk, örtüsüz bir þekilde sunabilir; ancak sunduðunun altýnda daha esaslý bir hakikat saklamamaktadýr; kuþkusuz böylesi bir “buzaðý” arayýþýnda da deðiliz. Hatta yazýnýn sýnýrlarýna dayandýðý marjinin “daha esaslý” olup güzel olmayan bir “hakikat”in tacizindense boþ kalmasýný yeðleriz. Ancak –etik olup olmamak gerekliliði bir kenara býrakýlarak- yalnýzca bakarak ve sadece imajlarla düþünerek etik olamayýz. Sadece imajlarla düþünmek istediðimde -silsileden mahrum- baðýmsýz kompartýmanlarýn yanyanalýðýna razý olurum. Bu da düþüncenin aslýnda olmayýþý anlamýna gelir. Dolayýsýyla imajlarla düþünmek sadece bir varsayým olarak kalacaktýr. (...)
(Yazýnýn tamamý Eylül'de çýkmasý beklenen Ücra'da yer alýyor)